Bakının dərinliyini axtarırdım. Yazarlarla, şairlərlə tanış olurdum. Bu tanışlıq sürəcində özünü peyqəmbər adlandıran və ATA ləqəbini seçmiş olan Asif Əfəndiyevlə tanış oldum. 8 ay onunla əlaqə saxladım. Maraqlı sözlər danışırdı. Demək olar ki, Asif Əfəndiyevin bütün əsərlərini oxudum. Asif Əfəndiyevin Nəsimi, Füzuli və təsəvvüflə bağlı söylədiklərinin heç bir epistemolojik tərəfi yox idi. Xüsusən Füzulini anlaya bilmədiyi üçün öz xəyallarını onun adına yükləyirdi, danışıqlarında və yazılarında. Demokrasini qəti şəkildə qəbul etmirdi, çünkü həm demokrasiyə, həm də dini iqtidara qarşı olaraq “ATALIQ” üsul idarəsini gəlişdirmişdi. Ata da xalq tərəfindən seçilmir, öz-özünə yetişirdi. Ancaq yetişmədiyi zaman toplumun necə idarə olacağı haqda da bir boşluq var idi Asif Əfəndiyevin siyasi fəlsəfəsində. Ayrıca iqtisadi proqramında da “minimal ekonomi” prinsipini dəyişilməz şərt kimi ilkələri içinə yerləşdirmişdi. Minimal iqtisadi sistemlə Erməni işğalının qarşısı necə alına bilər sualları cavabsiz idi, mərhumun görüşlərində. Gerçəkliklə bütün bağlarını qoparmış utopik bir dünya görüşü gəlişdirmişdi. Xüsusən Azərbaycan tarixini və tarixi evrələr içində musiqinin rolunu, evrim evrələrini anlaya bilmədiyi üçün musiqi ilə bağlı söylədikləri və yazdıqları da yalnız özünün gəlişdirdiyi fəlsəfənin özəlliklərini anlatmağa yönəlik idi. Yalnız Asif Əfəndiyevin rus dilində bir çox məlumata sahib olduğunu kimsə inkar edə bilməz. Bu bilgilərin fanatik prinsiplərə tabe tutulması bir başqa qonudur.

Asif Əfəndiyevlə bütün ilişkilərim kəsilmişdi. İç kontrolum yox idi. İç kontrolun olmamasının yaxşı və olumsuz tərəfləri var. Yaxşı tərəfi budur ki, bu iç kontrolu sağlamaq üçün daimi axtarışda və hərəkətdə olmalısan. Daimi hərəkət düşüncənin gerçək tərifidir. Hərəkət olmayan yerdə düşüncə mərkəzləşə bilməz. Düşüncənin mərkəzləşib dağılması və bu sürəcin peryodik şəkildə davam etməsi dialektiyin gerçək tərifidir. Ol səbəbdən də fikir adamları daimi bir hüzursuzluq içində olmuşlar.

Azərbaycan və Azərbaycan Türkləri bölündü,iki imperiyanın tərkibinə qatıldı.Onların birləşmək uğrunda nəinki çarpışmalarını,hətta diləklərini də həmin imperiyalar insafsızcasına boğdular.
   Almaniya və almanlar da bölündülər və elə həmin gündəcə bütövləşməyə girişdilər.Sonunda,Helmut Kol adlı bir kanslerin dövründə istəklərinə yetişdilər və onu ulusun ən sevimli adamına çevirdilər.
   Azərbaycanda da iki yüz illik birləşmə savaşının başına Əbülfəz Elçibəy adlı bir ulus oğlu keçdi.Ancaq ilgincdir-gördüyü işə görə Helmut Kolu coşğunluqla alqışlayan bir sıra soydaşlarımız  eyni görəvi üstlənmiş Bütöv Azərbaycan düşüncəsinin bayraqçısı və Bütöv Azərbaycan Birliyinin başçısı Elçibəyi xəyalsevər və romantik saymağa başladı.Kim bilməsə də mənə Bəyin tələbəlikdən bugünədək sürən BÜTÜN faciə və müsibətlərinin özəyində ulusumuzun və Yurdumuzun bütövlüyünü gerçəkləşdirmək yolunda mübarizəsinin dayanması bəllidir.
   Bu da gün kimi aydındır-nə qədər ki dünya xəritəsinə Bütöv Azərbaycan dövlətinin sınırları çəkilməyib,Əbülfəz Elçibəyin bu QUTSAL DİLƏK uğrunda çarpışması sürəcək.